Πολλές φορές στις ήττες είναι καλό να μην γράφεις εν θερμώ. Καλύτερα να περιμένεις μερικές ώρες να πέσουν οι σφυγμοί και να ζυγίσεις τα πράγματα καλύτερα.
Στην αρχή σκέφτηκα να ασχοληθώ με τον αιώνιο “αντίπαλο” αλλά είναι τελικά όντως αιώνιος αντίπαλος? Πως μπορείς να θεωρήσεις αντίπαλο και μάλιστα αιώνιο κάποιον που έχει 16 χρόνια να πάρει πρωτάθλημα, έχει κατρακυλήσει κάτω από την 200στη θέση στην κατάταξη της ΟΥΕΦΑ και έρχεται στο Καραισκάκης να παίξει σαν τον Ακράτητο? Αλλά είπα να μην ασχοληθώ με αυτούς. Μόνο έτσι μπορούσαν και μαγκιά τους που το καταφέρανε ακόμη κι αν τα σάιτ μετά το ματς ασχολούνταν με το “τα παιχνίδια ΠΑΟ και Λεβαδειακού μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος”
Πάμε στα δικά μας. Κάταρχας κάκιστος ο σχεδιασμός που έγινε με τους ξένους και τους κοινοτικούς στην μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Έφυγαν δύο κοινοτικοί (Στρεφέτσα και Γιάρεμτσουκ) και ένας μη κοινοτικός (Μάντσα) και στη θέση τους πήραμε δύο μη κοινοτικούς (Αντρέ Λουίζ και Κλέιτον). Δηλαδή από τους 6 μη κοινοτικούς που είχαμε και έπρεπε ο προπονητής να αφήσει έναν εκτός αποστολής στις εγχώριες διοργανώσεις τώρα θα πρέπει να αφήνει δύο. Οι τρεις από αυτούς μάλιστα στην ίδια θέση. Αυτή του επιθετικου, Ταρέμι, Ελ Καμπί και Κλέιτον. Οι άλλοι τρεις είναι ακραία μπακ ο Ρόντινει, ο Ορτέγκα και ο Μπρούνο, ο έβδομος είναι εξτρέμ ο Αντρέ Λουίζ.
Η μία εύκολη λύση χθες ήταν ο Μπρούνο. ‘Αλλο ακραίο μπακ δεν θα μπορούσες να βγάλεις έξω γιατί αν πήγαινες με μόνο δύο σε περίπτωση τραυματισμού του ενός δεν θα είχες ακραίο μπακ να βάλεις και θα αναγκαζόσουν να βάλεις τον Καλογερόπουλο η τον Βέζο. Άρα η θα έπρεπε να αφήσεις εκτός έναν από τους τρεις επιθετικούς σου η τον Αντρέ Λουίζ. Πιστεύω ότι εάν ο Ελ Καμπί δεν ήταν από τραυματισμό και αν δεν φοβόταν ότι μπορεί να μην βγάλει το παιχνίδι θα άφηνε έξω τον Κλέιτον.
Ίσως πιο ορθολογικά θα μας κάθονταν αν δεν προλάβαινε να παίξει ο Ελ Καμπί και έμενε έκτος αυτός. Θα παίζαμε και με έναν επιθετικό αντί για δύο. Άλλο ένα ζήτημα ήταν η μη χρησιμοποιήση του Ζέλσον Μάρτινς στην αρχική ενδεκάδα και η παρουσία στα εξτρέμ του Ρόντινει πράγμα που είδαμε φέτος και στα τελευταία παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ. Κι αυτό πιστεύω προήλθε από τον αποκλεισμό του Αντρέ Λουίζ από την αποστολή γιατί θα σκέφτηκε ότι καλύτερα να έχει έναν παίκτη στον πάγκο που να μπορεί να σου αλλάξει τις ισορροπίες.
Επίσης η ταυτόχρονη χρησιμοποίηση Σιπιόνι και Έσε στα χαφ σου δίνει τρεξίματα και ανακτήσεις της μπάλας αλλά σου στερεί την δημιουργικότητα και τις κάθετες μπαλίες που μπορούν να σου βγάλουν ο Μουζακίτης αλλά ακόμη και ο Γκαρσία.
Πιστεύω ότι ο Μέντι αιφνιδιάστηκε από τον τρόπο παιχνιδιού του Παναθηναικού. Ξέραμε ότι θα έρθει να παίξει με τρία στόπερ οπότε ήθελε δύο παίκτες μπροστά γιατί έναν θα μπορούσαν να τον καταπιούν οι τρεις και επίσης δεν θα περίμενε ότι ο Παναθηναικός θα παίξει τόσο πολύ παθητικά. Ούτε εγώ το περίμενα αλήθεια είναι. Πέντε παίκτες στην άμυνα και άλλοι τέσσερεις μπροστά τους σε διπλή ζώνη που ξεκινούσε δέκα μέτρα έξω από την περιοχή. Βλέπω πάρα πάρα πολλά χρόνια ποδόσφαιρο και έχω δει πολλά υποτιθέμενα ντέρμπι στο Καραισκάκη, τέτοια μαζική άμυνα και τόσο αντιποδόσφαιρο δεν έχω δει όχι απο Παναθηναικό, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, αλλά ούτε και από τον Άρη.
Η ομάδα αιφνιδιάστηκε από το γρήγορο και τυχερό γκολ του Παναθηναικού, αγχώθηκε βλέποντας ότι δεν υπάρχουν χώροι και εκνευρίστηκαν οι παίκτες και από έναν ανεκδιήγητο διαιτητή που ειδικά στο πρώτο ημίχρονο δεν μας έδινε ούτε τον πυρετό του. Γενικά στο παιχνίδι δεν μας πήγε τίποτα. Όλες οι κόντρες πήγαιναν πάνω τους, δεν μπορούσαμε να απειλήσουμε κάθετα γιατί και τους παίκτες δεν είχαμε αλλά ούτε τους χώρους, μας οδηγούσαν στα πλάγια που πολλές φορές ο Κοστίνια και ο Ροντινέι έβρισκαν μέχρι και τρεις παίκτες μπροστά τους, τον ακραίο στόπερ, τον έναν αμυντικό χαφ και τον ακραίο χαφ του Παναθηναικού.
Ο Ελ Καμπί ήταν σε κακή βραδιά και οι τρεις στόπερ του Παναθηναικού καθάριζαν εύκολα τις σέντρες που μας οδηγούσαν να κάνουμε, πολύ λίγες φορές βρήκαμε καλούς συνδυασμούς και σε έναν από αυτούς ο Ζέλσον έχασε το άχαστο και δεν μπορέσαμε έστω και στα τελευταία λέπτα να προσπαθήσουμε να γυρίσουμε το παιχνίδι.
Διαφωνώ κάθετα με τους χαρακτηρισμούς αδιάφοροι παίκτες, γιατί εγώ δεν είδα κανέναν αδιάφορο. Είδα παίκτες να μην έχουν καθαρό μυαλό, ειδά παίκτες σε κακή βραδιά αλλά αδιάφορο δεν είδα κανέναν. Επίσης δεν συμφωνώ με τις αποδοκιμασίες και την απαξίωση σε προπονητή και παίκτες. Δεν ήμουν ποτέ οπαδός της νίκης. Ο Σωκράτης Κόκκαλης με 12 στα 17 πρωταθλήματα στην θητεία του ως πρόεδρος και ο Βαγγέλης Μαρινάκης με 11 στα 15 στην δική του θητεία πιστεύω έχουν δημιουργήσει μια γενιά “καλομαθημένων” οπαδών που δύσκολα δέχονται την ήττα και συχνά μηδενίζουν και απαξιώνουν άτομα που πριν μία βδομάδα μπορεί να αποθέωναν. Και αυτό συμβαίνει δυστυχώς σε όλα τα αθλήματα. Σημεία των καιρών ενδεχομένως.
Κατανοώ ότι χθες ήταν μια ιδιαίτερη μέρα για μας με την επέτειο της τραγωδίας της θύρας 7 και αυτή είναι η μόνη δικαιολογία που δίνω για τις χθεσινές αντιδράσεις.
Συγνώμη για το σεντόνι, αλλά μετά την χθεσινή στενάχωρη βραδιά έπρεπε κι εγώ να κάνω την “ψυχοθεραπεία” μου.